زیک وولکاک، نوجوان ۱۶ سالهای از تاسمانی، در حومه شهر لانستون مشغول ساخت پرشها و مسیرهای دوچرخهسواری است. او به همراه دوستانش با استفاده از ابزارهای دستی، ماهها زمان صرف جابجایی خاک کردهاند تا زمین مناسبی برای ورزش دوچرخهسواری ایجاد کنند.
این دومین بار است که زیک چنین پروژهای را انجام میدهد؛ اما بار اول بدون اطلاع از قوانین مربوط به استفاده از زمینهای عمومی، پرشهایی روی زمینهای دولتی ساخته بود که توسط سازمان پارکها و حیات وحش تخریب شدند. این سازمان دلیل تخریب را عدم رعایت استانداردهای ایمنی، حفاظت محیط زیست و میراث فرهنگی اعلام کرد.
رابرت پاتر، سازنده حرفهای مسیرهای دوچرخهسواری در لانستون، معتقد است بهترین راهکار برای حل این مشکل همکاری مسئولان با جوانان علاقهمند به ساخت مسیرها است تا بتوانند مسیرهایی ایمن و استاندارد ایجاد کنند.
دیوید کامیلیری، پژوهشگر دانشگاه ملبورن، نیز تاکید دارد که فعالیتهایی مانند ساخت پرشها میتواند مهارتهایی چون رهبری، حل مسئله و حس اجتماع را در میان جوانان تقویت کند. او همچنین هشدار میدهد که تخریب این سازهها ممکن است اعتماد جوانان به نهادهای دولتی را کاهش دهد.
زیک خود اذعان دارد که این تجربه باعث رشد مهارتهای رهبری او شده و حتی پس از تخریب پرشهای اولیه نیز انگیزه خود را برای ادامه کار حفظ کرده است. او همچنین اشاره میکند که با وجود وجود مسیرهای رسمی در نقاط دیگر تاسمانی، محدودیتهای رفتوآمد باعث شده تا ترجیح دهد امکانات ورزشی را نزدیک خانه خود فراهم کند.
سازمان پارکها و حیات وحش اعلام کرده که آماده همکاری با جوانان و باشگاههای محلی برای توسعه مسیرهای ایمن و مجاز است تا ضمن حفظ محیط زیست، نیازهای جامعه دوچرخهسواران نیز تامین شود.
