در حالی که شمار دامهای از دست رفته در آتشسوزیهای ویکتوریا همچنان افزایش مییابد، یک کشاورز در هارکورت از مرگ ۱۱ شتر لامای خود ابراز اندوه کرد.
ریتا سوارس، نگهدارنده ۲۵ آلپاکا و اکنون تنها دو شتر لاما در مزرعه خود به نام «کامپو ورد آلپاکا و لاما» واقع در ۳۵ کیلومتری جنوب بندیگو است.
او بیان کرد که هرچند هنوز خانهای برای زندگی دارد، اما حاضر بود خانه خود را فدا کند تا جان شتر لاماهایش حفظ شود.
ریتا گفت: «ما ۱۱ شتر لامای نر و دو ماده داشتیم که همه ۱۱ نر جان باختند.»
او افزود: «دلم میخواست خانه بسوزد ولی حیواناتم زنده بمانند. با این حال، دو شتر لامای ماده و تمام آلپاکاهایمان هنوز زندهاند.»
دو شتر لاما بر اثر آتشسوزی کشته شدند و نه رأس دیگر به دلیل جراحات ناشی از حریق مجبور به ذبح شدند.
آلپاکاها و شتر لاماهای باقیمانده تحت مراقبت مداوم قرار دارند و با علوفهای که توسط جامعه محلی و کسبوکارها اهدا شده تغذیه میشوند.
ریتا و همسرش، آنتونی کرین، پس از تخلیه اضطراری هنگام شروع آتشسوزی روز جمعه بعدازظهر، روز یکشنبه به مزرعه بازگشتند.
او گفت: «بیشتر جاده ما سوخته بود، برخی خانهها نیز آسیب دیدند اما سختترین لحظه وقتی بود که وارد راه ورودی شدیم. همه چیز سوخته بود. سختترین فکر این بود که حیواناتم چه شرایطی را پشت سر گذاشتهاند.»
تمام حصارها خراب شده بودند، وسیله حمل دامها ذوب شده بود و حتی دری که همیشه برای ورود باز میکردم دیگر وجود نداشت.
اگرچه ریتا توانست برای مراقبت از حیوانات به مزرعه بازگردد، اما هنوز نمیتواند کاملاً به خانه خود نقل مکان کند زیرا برق و آب قطع است و بوی شدید دود باعث شده خانه برای خوابیدن مناسب نباشد.
او افزود: «ما بیمه داریم اما روند آن بسیار دشوار است و هنوز نمیدانیم چه مواردی تحت پوشش قرار خواهند گرفت.»
با وجود حجم زیاد کار برای بازسازی خانه، اولویت ریتا کاهش استرس مداوم بر روی شتر لاماها و آلپاکاهایش است.
او گفت: «سعی داریم زندگی آنها را به حالت عادی برگردانیم، غذای با کیفیت خوب مثل یونجه تازه و آب تمیز فراهم کنیم. آنها اطرافشان را نگاه میکنند و مطمئنم شوکه شدهاند. حالا حیوانات آب و غذا دارند و وقتی زخمهایشان خوب شود، میتوانیم روی خانه تمرکز کنیم.»
ریتا رابطه عمیقی با آلپاکاها و شتر لاماهایش دارد که طی هشت سال گذشته منبع آرامش او بودهاند. این زوج از ملبورن به مناطق روستایی ویکتوریا آمدهاند تا این گله را اداره کنند.
او گفت: «آلپاکاها درمانگرهای من بودهاند؛ خانوادهای که هیچگاه نداشتم. ارتباط با حیوانات برایم بسیار ارزشمند بوده است. فکر میکنم دلیل زنده بودنم همین حیوانات هستند؛ آنها قدرت زیادی به من دادهاند و برای ادامه زندگی به آنها نیاز دارم.»
آلپاکاها توسط حصارهای موقت دور از مناطق شدیداً سوخته نگهداری میشوند تا از آسیب بیشتر محافظت شوند.
