سیزده سال پس از مرگ یک کارگر ساختمانی در منطقه کوئینزلند استرالیا به دلیل گرمای شدید، مادر او معتقد است که تغییر قابل توجهی در سیاستهای ایمنی محیط کار ایجاد نشده است.
جنی نیوپورت پس از فوت پسرش گلن نیوپورت که در سال ۲۰۱۳ هنگام کار در پروژهای مرتبط با خط لوله گاز نزدیک شهر رما تحت تأثیر موج گرمای سه روزه قرار گرفت، انتظار داشت که دولت ایالتی سیاست مؤثری برای مقابله با گرما در تمام محلهای کاری تصویب کند.
بر اساس گزارش کالبدشکافی، دمای هوا در روز حادثه بیش از ۴۰ درجه سانتیگراد بوده است. گلن نیوپورت که ۳۸ سال داشت، به تدریج بر اثر گرما ناتوان شده و پس از مراجعه به کلینیک محل کار، نهایتاً در آمبولانس جان خود را از دست داد.
مادر وی تأکید کرد که اگر سیاست کلی مقابله با گرما وجود داشت و مراقبتهای لازم رعایت میشد، احتمالاً پسرش هنوز زنده بود.
در حال حاضر در کوئینزلند محدودیت دمای مشخصی برای توقف کار وجود ندارد اما کارفرمایان موظف به مدیریت ریسکهای ناشی از گرما بر اساس قانون سلامت و ایمنی هستند. پیشتر استانداردهایی تحت عنوان شرایط صنعتی بهترین عملکرد (BPICs) وجود داشت که اجازه توقف کار را در دمای ۳۵ درجه یا ۲۹ درجه با رطوبت ۷۵ درصد میداد اما دولت جدید این استانداردها را برای پروژههای بزرگ دولتی تعلیق کرده است.
نماینده اتحادیه کارکنان ساختمانی اعلام کرده است که اجرای یک سیاست استاندارد گرمایی نه تنها باعث حفاظت بهتر از کارکنان میشود بلکه بهرهوری را نیز کاهش نمیدهد و رفتار مناسبتری را در محل کار ترویج میکند.
کارشناسان همچنین توصیه میکنند که یک رویکرد درجهبندی شده برای مدیریت گرما اتخاذ شود؛ روشی مشابه سیاست حرارتی مسابقات تنیس اوپن استرالیا که علاوه بر اندازهگیری دما، رطوبت، دمای کره سیاه و سرعت باد، اقدامات پیشگیرانه مانند استفاده از حولههای یخ و افزایش مصرف آب را شامل میشود.
یکی از متخصصان حوزه سلامت و حرارت دانشگاه سیدنی پیشنهاد داده است که این مدل میتواند متناسب با نیازهای محیطهای کاری بازسازی شده و به صورت ملی اجرا شود تا از آسیب دیدگی کارکنان جلوگیری کند.
