در شامگاه ۱۵ ژانویه ۱۹۹۰، بخش قابل توجهی از پل سنگی مشهور لندن واقع در سواحل استرالیا فرو ریخت. کِلی برایرز و پسرعموش دیوید دارینگتون تنها چند ثانیه پس از عبور از این پل، متوجه سقوط ناگهانی آن شدند و روی جزیرهای آهکی به ارتفاع ۵۰ متر گرفتار ماندند.
کِلی که در آن زمان ۱۸ سال داشت، نمیدانست آیا کسی متوجه وضعیت آنها شده یا میتواند کمک کند. او نگران بود که حرکت بیشتر باعث ریزش کامل سازه شود. دیوید که ده سال از کِلی بزرگتر بود، پیش از فروپاشی به او اطمینان داده بود که پل امن است اما ناگهان صدای شکستگی را شنید و موفق شد عکسهایی از لحظه سقوط بگیرد.
در همین حال، پیتر موت ۱۶ ساله که همراه خانوادهاش در نقطهای مرتفع مشغول عکاسی بود، توانست تصویری مبهم از لحظه ریزش پل ثبت کند. او پس از فروش عکسها به روزنامه محلی مبلغی دریافت کرد.
در شهر پورت کمپبل، داو مککنزی که داوطلب خدمات اضطراری محلی بود، با تماس پلیس مطلع شد که دو نفر روی بقایای پل گرفتار شدهاند. گروه نجات صخرهای پورت کمپبل که بیش از دو دهه سابقه فعالیت داشت، سریعاً برای عملیات امداد اعزام شد.
این گروه داوطلب پس از حادثه غرق شدن خانواده براسل در سال ۱۹۵۸ تشکیل شده بود تا بتواند به حوادث مشابه پاسخ دهد. اعضای این تیم با تجهیزات ابتدایی و آموزشهای پایه توانسته بودند طی سالها چندین عملیات نجات موفق انجام دهند.
